کاربرد های ادویه

ادویه ها از دیرباز بعنوان ترکیبات ضد میکروبی و آنتی اکسیدان مورد استفاده قرار می گرفتند. در کشورهایی مانند هند، یونان، مصر، چین، روم باستان و بومی های آمریکا از ادویه ها برای ضدعفونی شهر، مومیایی کردن پادشاهان، نگهداری مواد غذایی و پیشگیری و درمان بیماری ها و عفونتها استفاده می کردند.

در ذیل برخی از ادویه ها و ترکیبات ضد میکروبی آنها بهمراه اثرگذاری این ترکیبات بر روی گروههای میکروبی ارائه شده است.

رومیان برای نگهداری سس ماهی از شوید و نعنا و برای نگهداری از گوشت و سوسیس ها از زیره و گشنیز استفاده   می کردند. در یونان با استفاده از سیر از فساد موادغذایی جلوگیری می کردند و در هند نیز برای نگهداری از گوشت و ماهی از زنجبیل، سیر، میخک و زردچوبه استفاده می شده است.

استفاده از ادویه ها بعنوان نگهدارنده همچنان در روستاهای هند، آفریقا، اندونزی و تایلند رایج است.

آلدهیدها، سولفورها، ترپن و مشتقاتشان، فنول ها و الکل ها در واقع موادی هستند که در ادویه ها فعالیت ضد میکروبی قوی دارند. 

بر اساس مطالعات صورت گرفته در دانشگاه کرنل آمریکا، سیر، پونه کوهی، پیاز بر روی همه باکتری ها اثر کشندگی دارند. آویشن، دارچین، ترخون و زیره 80% باکتری ها را می کشند. فلفل های تند (چیلی ها) تا 75% باکتری ها، فلفل سفید و فلفل سیاه و زنجبیل و انیسون و تخم کرفس بیش از 25% باکتری ها را از بین می برند.

مطالعات دانشگاه کانزاس نشان داده است که میخک، دارچین، پونه کوهی (ارگانو) و مریم گلی رشد باکتری اشرشیاکلی که عامل اسهال خونی است را از بین می برد، این باکتری در شیر و گوشت خام می تواند وجود داشته باشد.

همچنین تحقیقات همین دانشگاه نشان داده است که دودسنال که در برگ و بذر گشنیز وجود دارد می تواند سالمونلا موجود در گوشت را از بین ببرد.